இலங்கையின் செம்மணி, கொக்குத்தொடுவாய் உள்ளிட்ட இடங்களில் மீண்டும் மீண்டும் வெளிப்படுகின்ற கூட்டுப் புதைகுழிகள், போர் கால மனிதாபிமான குற்றச்சாட்டுகளுக்கு ஒரு நீடித்த நினைவாகவே தொடர்ந்து நிற்கின்றன. சமீபத்தில் செம்மணியில் மீட்கப்பட்ட 100க்கும் மேற்பட்ட மனித எலும்புக்கூடுகள், மட்டும் ஒருசில நாள்களுக்கு முன்னதாக மட்டுமல்ல — பல தசாப்தங்களாக வழக்குப்போல் ஊரடங்கு சட்டங்கள், பயங்கரவாதத் தடுப்புச் சட்டங்கள் கீழ் காணாமல் போனவர்கள் தொடர்பாக நாம் விடயமற்றிருக்க வந்ததைக் சுட்டிக்காட்டுகின்றன.
இந்த புதைகுழிகள் யாருடைய கண்களுக்குள் மறைந்து, யாருடைய விரல்தடங்களால் தோண்டப்பட்டவை என்பதற்கான கேள்விகள் இன்னும் பதிலற்றவையாகவே உள்ளன. ஏற்கனவே நீதிமன்ற வழக்குகள், தற்காலிக தடைகள், அரசியல் விருப்பங்களால் பல விசாரணைகள் ஒத்திவைக்கப்பட்டுள்ள சூழலில், இப்போது மறுமுறையும் அதே பாதையில் இந்தப் புதைகுழிகள் வைக்கப்படக்கூடாது.
இலங்கையின் நீதிமன்றங்கள் மீது நம்பிக்கை இருக்க வேண்டியது அவசியம். ஆனால் கடந்த காலத்தின் அனுபவங்களும், அரசியல் அழுத்தங்களும், தண்டனை இல்லாத பண்பாட்டும் இந்நம்பிக்கையை அடிக்கடி சோதிக்கின்றன. அதனால் தான், இக்காரணங்களுக்காகவும், பாதிக்கப்பட்டவர்களின் உரிமைகள் மறுக்கப்படாதிருக்கவும், சர்வதேச சுயாதீன விசாரணை இப்போது நேர்மையாக மற்றும் அவசரமாக முன்னெடுக்கப்பட வேண்டும்.
காணாமல் போனோரின் குடும்பங்கள் தங்கள் நிம்மதிக்கான பயணத்தில் ஒவ்வொரு புதைகுழியும் ஒரு பக்கமாகத்தான் இருக்கிறது. ஆனால் உண்மை, நீதியும் இல்லாமல் அவர்களின் பயணம் முடிவுறாது. பாதிக்கப்பட்டவர்களுக்கான இழப்பீடு, உண்மை வெளிக்கொணரல் மற்றும் மீண்டும் நிகழாமை ஆகியவற்றிற்கு அடித்தளம் போட வேண்டிய நேரம் இது.
இலங்கை அரசு, இடைக்கால அரசியல் ஏற்பாடுகளுக்கு அப்பால், உண்மையையும் நீதியையும் கைக்கொண்டு, சர்வதேச சமூகத்துடன் பணியாற்ற வேண்டிய நெருக்கடியான கட்டத்திலுள்ளது. இப்போதும் விலகிக் கொண்டால், வரலாற்றின் பாரமும், வருங்காலத்தின் குற்றச்சாட்டுகளும் நீடித்திருக்கும்.
மண்ணுக்குள் புதைந்த உண்மையை வெளிக்கொணர சர்வதேச சுயாதீன விசாரணை என்ற வழியைத்தான் நாடு தேர்வு செய்ய வேண்டும். இதுவே நமது எதிர்காலத்தின் அடித்தளம்.
